Questions Without Answers (5)

Αν καταλάβεις πως είσαι σε λεωφορείο που δε σε πάει εκεί που θες, τι κάνεις;

Δηλητήριο Ψυχής (1)

Έχω τόση οργή μέσα μου που με ακινητοποιεί, κουράζει το κορμί μου και το νου μου. Αδυνατώ να την διοχετεύσω ή να τη διαχειριστώ και με τρώει εσωτερικά όλο και περισσότερο κάθε μέρα...

Ένα ακόμα πιο νέο ξεκίνημα

Δε γνωρίζω ποια ανάγκη μού επιτάσσει να αρχίσω για άλλη μια φορά να γράφω εδώ, ύστερα από τόσα χρόνια. Ούτε γνωρίζω αν θα ήταν το σοφότερο που θα μπορούσα να κάνω.
Μα είμαι εδώ, κι ο υπολογιστής μπροστά μου και πληκτρολογώ. Μια φευγαλέα σκέψη πέρασε από το νου μου, να αρχίσω νέο ιστολόγιο, να αφήσω πίσω τα όσα έχω ήδη γράψει, κάποια ενός άλλου εαυτού, άλλα άξια ντροπής. Μα είναι κομμάτια μου, έστω κομμάτια μιας άλλης εποχής. Σκιαγραφούν το ποιος ήμουν, το ποιος είμαι και το ποιος θα γίνω. Μπορεί να φαντάζει εγωκεντρικό, μα η αξία τέτοιων κειμένων είναι μεγάλη. Φανερώνουν τα στάδια εξέλιξης - αν υπάρξουν - και δείχνουν τις ρίζες που πατώ, άλλες σαθρές κι άλλες ισχυρές.
Τι μεγαλύτερη συγκίνηση και δώρο από τις κολάσεις και και τους παραδείσους που έχει διαβεί και εδρεύσει η ψυχή μου;

Questions Without Answers (4)

 Γιατί;

http://www.youtube.com/watch?v=GdL1JywgreE

Δαίμονες (1)

Ο καθένας έχει τους δικούς του δαίμονες να πολεμήσει, δεν είμαι ο μόνος. Και ο καθένας τους πολεμά με τον δικό του τρόπο...

Όταν η Φύση μιλά... (2)

Το φεγγάρι έχει τόσες μέρες να φανεί... Δεν ξέρω άμα είναι επειδή αργεί να εμφανιστεί στον ουρανό είτε επειδή είναι ένα σημάδι. Αλλά το έχω ανάγκη. Έχω ανάγκη να μου δείξει πως όλα όσα προσπαθώ δεν είναι μάταια, πως η ζωή δεν είναι μοναχά αυτό που φαίνεται να είναι. Αλλά δίχως το φως του, πως θα βρω τον δρόμο στο σκοτάδι της νύχτας; Πως;

Συνειδητοποίηση (1)

"Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ."

 Η ζωή και οι Θεοί συνεχώς μού στέλνουν ένα μάθημα, που σαν ξεροκέφαλος ή απλά ανόητος μαθητής, δεν λέω να το μάθω. Άρα θα ξανάρθει, ξανά και ξανά και ξανά μέχρι να το εμπεδώσω. Και μόνο τότε θα είμαι πραγματικά ελεύθερος!

Ποιο είναι το μάθημα; Ο μεγάλος ποιητής Γιάννης Ρίτσος το είχε πολύ σωστά διατυπώσει: "Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο".

Δεν το δηλώνω με θυμό ή ψεύτικη και εγωιστική ανωτερότητα, παρά με λίγη πίκρα (και είναι λίγη διότι η ψυχή μου έχει αρχίσει και συνηθίζει την γεύση).

Μπορεί γύρω σου να υπάρχουν λίγοι ή πολλοί, μπορεί να έχεις παρέες και φίλους ή να μένεις αμετανόητα μόνος, αλλά όλα αυτά δεν μετρούν. Δεν σημαίνουν κάτι. Είναι ονείρατα, πιο ψεύτικα κι από αυτά. Κι αυτό διότι πραγματικά κάποιος είναι μόνος. Μπορούμε να προσπαθήσουμε να "αισθανθούμε" το πως αισθάνεται ο άλλος, να προσπαθήσουμε να μοιραστούμε την λύπη και το βάρος του ή την χαρά του, αλλά ΠΟΤΕ μα ποτέ δεν μπορούμε να ξέρουμε εκατό τις εκατό πως νιώθει ο άλλος.

Επίσης, η ζωή, όπως την διαμορφώνουμε κατά βάση εμείς, παίρνει διάφορες μορφές, όχι πάντα καλές. Κι έτσι, με μία κίνηση ή λέξη, μπορεί με μεγάλη ευκολία να διαλύσεις κάτι που λανθασμένα θεωρούσες σταθερό και σίγουρο. Διότι τίποτα δεν είναι σίγουρο σε αυτήν την ζωή! Ούτε καν το άμα θα βγει το φεγγάρι το βράδυ να σε παρηγορήσει ή να σε χλευάσει για την συνειδητοποίηση αυτήν.

Πάντως, για να λέμε και τις δύο πλευρές ενός νομίσματος, αυτά που έγραψα πιο πάνω, δεν σημαίνει πως δεν μπορεί κάποιος να συμπορευθεί με άλλους και να παραπλανούν για λίγο την μοναξιά του.

Η λύση, πιστεύω, είναι η αποδοχή. Αλλά πως μπορείς να αποδεχτείς κάτι πέρα από εσένα - και ειδικά τόσο επίπονο - όταν δεν έχεις αποδεχτεί εσένα τον ίδιο;

Λέξεις και Έννοιες

Πόσο εύκολα μπορούν να αλλάξουν οι έννοιες των λέξεων. Με τι ευκολία μπορεί μια λέξη να απογυμνωθεί από αυτό που συμβόλιζε μέχρι τότε και να πάρει μια καινούρια ενδυμασία, μια καινούρια μάσκα.

Μεγάλο μάθημα, μα επίπονο. Και στενάχωρο.
Είναι θλιβερό, μα συνάμα αναπόφευκτο το να συμβεί, κι όχι μοναχά μια φορά, μα πολλές, συχνά: μεταξύ εραστών, που μετά τον χωρισμό τους, παίρνει καινούρια μορφή, νέο άρωμα, νέα φιγούρα (και πριν μπορεί, μπορεί ξαναλέω, να έχει πάρει την μορφή του πόνου), μεταξύ φίλων, ναι φίλων... Όπως και λαών βέβαια, όχι μόνο ενός ανθρώπου προσωπικά, μα πολλών κι εκεί που κάτι εθεωρείτο σωστό και ηθικό, να γίνει εχθρικό και αποκρουστικό, ή και αντίστροφα.

Μα μόνο εγώ είμαι που τρέμω μπροστά στις αλλαγές; Μόνο εγώ αγωνιώ μην τυχόν και αλλάξουν όλα; Μα και τι είναι σίγουρο; Τι; Τελικά μπορεί το μάθημα να είναι αυτό: "Δεν υπάρχει τίποτα σίγουρο στην ζωή μας".

Μοναδικοί Φίλοι (4)

                                                   -

Questions Without Answers (3)

Γιατί να κάνει κάποιος κάτι που γνωρίζει πως θα πληγώσει τον εαυτό του ή/και τους άλλους; Γιατί, ενώ γνωρίζει πως μπορεί να δημιουργήσει καινούρια φαντάσματα; Μήπως τελικά, αυτά είναι που τον κάνουν να νιώθει ζωντανός; Οι πληγές που χαράσει μοναχός του στην ψυχή και καρδιά του;

Όταν η Φύση μιλά... (1)

Σήμερα λοιπόν, η Φύση, με οδηγό έναν γάτο, μου έδειξε ένα σημάδι για κάτι κακό που θα γινόταν και τελικά όντως έγινε. Δεν θα πω πως χάρηκα, διότι το κακό ήταν για έναν γνωστό, αλλά τελικά οι Θεοί δεν με άφησαν κι ας τους λησμόνησα. Θα προσπαθήσω να με κάνω καλύτερο και 'δυνατότερο', ώστε να βοηθώ όσους μπορώ περισσότερο. Είθε να μην είναι μοναχά λόγια της νύχτας, μα και πράξεις της μέρας και κάθε μέρας.

Questions Without Answers (2)

How much longer 'till I hit the ground?

Το Σημάδι (1)

Η Φύση, σήμερα, μού δίδαξε πως όσο και να αλλάζει κάποιος, το Σημάδι θα μένει πάντα εκεί...

Μοναδικοί Φίλοι (3)

"Τα ζώα μπορεί να φωνάζουνε και να πλακώνονται στις μπουνιές
Ποτέ όμως δε χρησιμοποιούν τη σπιουνιά, τους μπάτσους, ή άλλα
συγγενή ζώα για να λύσουν τις προσωπικές τους διαφορές,
πράγμα που συνηθίζεται στην κοινωνία των ανθρώπων που δεν είναι δυστυχώς ζώα.
Η κοινωνία των ανδρών είναι σιχαμερή
Η κοινωνία των γυναικών το ίδιο
Ζήτω η κοινωνία των παιδιών και των ζώων, όχι όλων. Αυτών που
δεν έχουν αποχτήσει ακόμη ανθρώπινες συνήθειες."

Νικόλας Άσιμος

Αυτή την κοινωνία αναζητώ κι εγώ και την λύτρωσή της...

Ανάδρομοι πλανήτες

Δεν γνωρίζω αν θα έπρεπε να πιστεύω σε ζώδια και κατά πόσο έχουν δίκιο, αλλά είμαι σίγουρος πως δεν θα έπρεπε (άμα πιστεύαμε) να  επηρεάζουν την ζωή μας απόλυτα!

Να πως το φαντάζομαι σε σχέση με την μοίρα, τη τύχη και την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου:

Η ζωή μας είναι σαν ένα οικόπεδο με σπίτι. Έχει κάποιο συγκεκριμένο μέγεθος (έκταση το οικόπεδο, ύψος και πλάτος το σπίτι), κι έπειτα είναι στο δικό μας χέρι (και στα οικονομικά, που στον συμβολισμό μου ισούνται με την βοήθεια των άλλων και την τύχη - διότι πιστεύω στην τύχη αλλά όχι στο τυχαίο, πράγματα που θα τα εξηγήσω άλλη φορά) το πως θα το δι8αμορφώσουμε. Η επίπλωση, το περαιτέρω κτίσιμο, το βάψιμο κ.τ.λ. εξαρτώνται από εμάς.

Τέλος πάντων. Ψάχνοντας για τον αστρολογικό μου χάρτη ανακάλυψα πως έχω 4 πλανήτες ανάδρομους!

Και τι σημαίνει αυτό:

"Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν δύο με τρεις ανάδρομους πλανήτες. Είναι σπάνιο να μην έχεις κανένα, ή μόνον ένα, ή τέσσερις ανάδρομους πλανήτες αλλά δεν αποτελούν εξαιρετικό γεγονός.
(...)
Αυτοί που έχουν τέσσερις ή περισσότερους ανάδρομους πλανήτες συνήθως αισθάνονται ότι υπάρχει απόσταση ανάμεσα σε αυτούς και τη κοινωνία και αγωνίζονται περισσότερο από τους άλλους για να βρουν τη θέση τους στο κόσμο. Στρεφόμενοι προς τον εαυτό τους σε πολύ νεαρή ηλικία έχουν ανάγκη να ορίσουν το προσωπικό τους σύστημα αξιών, τη προσωπική τους φιλοσοφία, ή το σκοπό της ζωής τους. Πρόκειται για σύνθετους χαρακτήρες, που στοχάζονται, είναι μοναδικοί και με πρωτότυπη σκέψη. Είναι άνθρωποι που έχουν προσωπικά στάνταρντ και ακολουθούν το δικό τους δρόμο ακόμα κι αν αυτό σημαίνει εκκεντρικότητα, ή απομόνωση."

Τρομερό ε; Τι να πει κανείς...

Resurgam

"I shall rise again"

One day, I hope, like the great Phoenix who rises from its ashes with an admirable vigor, I will rise again with more inner strength, able to face the world before and behind me...my past and future ghosts...

Questions Without Answers (1)

What's hidden in an empty box?

Don't look down (2)

Και τότε χαμήλωσα το κεφάλι και είδα το σκοτάδι να απλώνεται μπροστά μου. Δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η άδεια μου καρδιά. Γύρω μου σιωπή είχε πέσει εδώ και ώρα και όλα φάνταζαν σαν να είχαν από καιρό κοιμηθεί. Τί πρέπει να κάνω; Τι; Πως θα πέσει φως ξανά εδώ, πως θα γεμίσω την καρδιά μου που μόνη και παγωμένη στέκει τώρα; Αλλά το φως, ποιός ξέρει τι θα φανερώσει, τι πληγές θα εμφανιστούν, τι κομματιασμένα όνειρα θα στέκουν ασάλευτα σαν πτώματα πολέμου. Θέλω φως; Ή μήπως το σκοτάδι είναι η γαλήνη μου και η μοναξιά μου;

Μοναδικοί Φίλοι (2)

Τουλάχιστον, άμα μείνω μόνος στη ζωή από ανθρώπους, θα έχω τα αδέσποτα όλου του κόσμου, διότι αυτά γνωρίζουν πως είναι το να μην έχεις σπίτι μέσα στην καρδιά.

"So much to live for
So much to die for
If only my heart had a home..."

Μοναδικοί Φίλοι (1)

Αχ, μητέρα και πατέρα...τι να κάνω; Νιώθω πως έχω χάσει πάλι τον δρόμο μου....Μου μιλάνε τα ζώα, μου μιλάνε τα δέντρα και τα φυτά, αλλά εγώ δεν νιώθω τίποτα..έχω χάσει κάθε επαφή...και με εσάς και μες τον κόσμο, λες και ξαφνικά όλα άλλαξαν δίχως να με ρωτήσουν. Αχ, πείτε μου τι να κάνω..πείτε μου, νιώθω, ή καλύτερα είμαι σίγουρος, πως έχω χάσει για άλλη μια φορά τον δρόμο μου... Δεν μπορώ να ακούσω ούτε καν τους ακολούθους σας, ούτε καν εμένα. Πείτε μου κάτι, κάντε κάτι, ένα σημάδι...