Ανάδρομοι πλανήτες

Δεν γνωρίζω αν θα έπρεπε να πιστεύω σε ζώδια και κατά πόσο έχουν δίκιο, αλλά είμαι σίγουρος πως δεν θα έπρεπε (άμα πιστεύαμε) να  επηρεάζουν την ζωή μας απόλυτα!

Να πως το φαντάζομαι σε σχέση με την μοίρα, τη τύχη και την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου:

Η ζωή μας είναι σαν ένα οικόπεδο με σπίτι. Έχει κάποιο συγκεκριμένο μέγεθος (έκταση το οικόπεδο, ύψος και πλάτος το σπίτι), κι έπειτα είναι στο δικό μας χέρι (και στα οικονομικά, που στον συμβολισμό μου ισούνται με την βοήθεια των άλλων και την τύχη - διότι πιστεύω στην τύχη αλλά όχι στο τυχαίο, πράγματα που θα τα εξηγήσω άλλη φορά) το πως θα το δι8αμορφώσουμε. Η επίπλωση, το περαιτέρω κτίσιμο, το βάψιμο κ.τ.λ. εξαρτώνται από εμάς.

Τέλος πάντων. Ψάχνοντας για τον αστρολογικό μου χάρτη ανακάλυψα πως έχω 4 πλανήτες ανάδρομους!

Και τι σημαίνει αυτό:

"Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν δύο με τρεις ανάδρομους πλανήτες. Είναι σπάνιο να μην έχεις κανένα, ή μόνον ένα, ή τέσσερις ανάδρομους πλανήτες αλλά δεν αποτελούν εξαιρετικό γεγονός.
(...)
Αυτοί που έχουν τέσσερις ή περισσότερους ανάδρομους πλανήτες συνήθως αισθάνονται ότι υπάρχει απόσταση ανάμεσα σε αυτούς και τη κοινωνία και αγωνίζονται περισσότερο από τους άλλους για να βρουν τη θέση τους στο κόσμο. Στρεφόμενοι προς τον εαυτό τους σε πολύ νεαρή ηλικία έχουν ανάγκη να ορίσουν το προσωπικό τους σύστημα αξιών, τη προσωπική τους φιλοσοφία, ή το σκοπό της ζωής τους. Πρόκειται για σύνθετους χαρακτήρες, που στοχάζονται, είναι μοναδικοί και με πρωτότυπη σκέψη. Είναι άνθρωποι που έχουν προσωπικά στάνταρντ και ακολουθούν το δικό τους δρόμο ακόμα κι αν αυτό σημαίνει εκκεντρικότητα, ή απομόνωση."

Τρομερό ε; Τι να πει κανείς...

Resurgam

"I shall rise again"

One day, I hope, like the great Phoenix who rises from its ashes with an admirable vigor, I will rise again with more inner strength, able to face the world before and behind me...my past and future ghosts...

Questions Without Answers (1)

What's hidden in an empty box?

Don't look down (2)

Και τότε χαμήλωσα το κεφάλι και είδα το σκοτάδι να απλώνεται μπροστά μου. Δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η άδεια μου καρδιά. Γύρω μου σιωπή είχε πέσει εδώ και ώρα και όλα φάνταζαν σαν να είχαν από καιρό κοιμηθεί. Τί πρέπει να κάνω; Τι; Πως θα πέσει φως ξανά εδώ, πως θα γεμίσω την καρδιά μου που μόνη και παγωμένη στέκει τώρα; Αλλά το φως, ποιός ξέρει τι θα φανερώσει, τι πληγές θα εμφανιστούν, τι κομματιασμένα όνειρα θα στέκουν ασάλευτα σαν πτώματα πολέμου. Θέλω φως; Ή μήπως το σκοτάδι είναι η γαλήνη μου και η μοναξιά μου;

Μοναδικοί Φίλοι (2)

Τουλάχιστον, άμα μείνω μόνος στη ζωή από ανθρώπους, θα έχω τα αδέσποτα όλου του κόσμου, διότι αυτά γνωρίζουν πως είναι το να μην έχεις σπίτι μέσα στην καρδιά.

"So much to live for
So much to die for
If only my heart had a home..."

Μοναδικοί Φίλοι (1)

Αχ, μητέρα και πατέρα...τι να κάνω; Νιώθω πως έχω χάσει πάλι τον δρόμο μου....Μου μιλάνε τα ζώα, μου μιλάνε τα δέντρα και τα φυτά, αλλά εγώ δεν νιώθω τίποτα..έχω χάσει κάθε επαφή...και με εσάς και μες τον κόσμο, λες και ξαφνικά όλα άλλαξαν δίχως να με ρωτήσουν. Αχ, πείτε μου τι να κάνω..πείτε μου, νιώθω, ή καλύτερα είμαι σίγουρος, πως έχω χάσει για άλλη μια φορά τον δρόμο μου... Δεν μπορώ να ακούσω ούτε καν τους ακολούθους σας, ούτε καν εμένα. Πείτε μου κάτι, κάντε κάτι, ένα σημάδι...

Όνειρα (1)

Ονειρεύομαι

μέρη που μάτι ανθρώπου δεν έχει ξαναδεί

Ονειρεύομαι

τόπους που το όνομά τους είναι άγνωστο

Ονειρεύομαι

ζωή δίχως φόβο και κακία, δίχως δάκρυα, δίχως πόνο καρδιάς

Ονειρεύομαι

μια εποχή όπου τα όνειρά μου δεν θα θρυμματίζονται