Πόσο εύκολα μπορούν να αλλάξουν οι έννοιες των λέξεων. Με τι ευκολία μπορεί μια λέξη να απογυμνωθεί από αυτό που συμβόλιζε μέχρι τότε και να πάρει μια καινούρια ενδυμασία, μια καινούρια μάσκα.
Μεγάλο μάθημα, μα επίπονο. Και στενάχωρο.
Είναι θλιβερό, μα συνάμα αναπόφευκτο το να συμβεί, κι όχι μοναχά μια φορά, μα πολλές, συχνά: μεταξύ εραστών, που μετά τον χωρισμό τους, παίρνει καινούρια μορφή, νέο άρωμα, νέα φιγούρα (και πριν μπορεί, μπορεί ξαναλέω, να έχει πάρει την μορφή του πόνου), μεταξύ φίλων, ναι φίλων... Όπως και λαών βέβαια, όχι μόνο ενός ανθρώπου προσωπικά, μα πολλών κι εκεί που κάτι εθεωρείτο σωστό και ηθικό, να γίνει εχθρικό και αποκρουστικό, ή και αντίστροφα.
Μα μόνο εγώ είμαι που τρέμω μπροστά στις αλλαγές; Μόνο εγώ αγωνιώ μην τυχόν και αλλάξουν όλα; Μα και τι είναι σίγουρο; Τι; Τελικά μπορεί το μάθημα να είναι αυτό: "Δεν υπάρχει τίποτα σίγουρο στην ζωή μας".
"We who bore the mark, felt no anxiety about the shape the future was to take. All of these faiths and teachings seemed to us already dead and useless. The only duty and destiny we acknowledged was that each one of us should become so completely himself, so utterly faithful to the active seed which nature planted within him, that in living out its growth he could be surprised by nothing unknown to come."
Και σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.
Τρίτη 12 Οκτωβρίου 2010
Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010
Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2010
Questions Without Answers (3)
Γιατί να κάνει κάποιος κάτι που γνωρίζει πως θα πληγώσει τον εαυτό του ή/και τους άλλους; Γιατί, ενώ γνωρίζει πως μπορεί να δημιουργήσει καινούρια φαντάσματα; Μήπως τελικά, αυτά είναι που τον κάνουν να νιώθει ζωντανός; Οι πληγές που χαράσει μοναχός του στην ψυχή και καρδιά του;
Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010
Όταν η Φύση μιλά... (1)
Σήμερα λοιπόν, η Φύση, με οδηγό έναν γάτο, μου έδειξε ένα σημάδι για κάτι κακό που θα γινόταν και τελικά όντως έγινε. Δεν θα πω πως χάρηκα, διότι το κακό ήταν για έναν γνωστό, αλλά τελικά οι Θεοί δεν με άφησαν κι ας τους λησμόνησα. Θα προσπαθήσω να με κάνω καλύτερο και 'δυνατότερο', ώστε να βοηθώ όσους μπορώ περισσότερο. Είθε να μην είναι μοναχά λόγια της νύχτας, μα και πράξεις της μέρας και κάθε μέρας.
Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010
Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2010
Το Σημάδι (1)
Η Φύση, σήμερα, μού δίδαξε πως όσο και να αλλάζει κάποιος, το Σημάδι θα μένει πάντα εκεί...
Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010
Μοναδικοί Φίλοι (3)
"Τα ζώα μπορεί να φωνάζουνε και να πλακώνονται στις μπουνιές
Ποτέ όμως δε χρησιμοποιούν τη σπιουνιά, τους μπάτσους, ή άλλα
συγγενή ζώα για να λύσουν τις προσωπικές τους διαφορές,
πράγμα που συνηθίζεται στην κοινωνία των ανθρώπων που δεν είναι δυστυχώς ζώα.
Η κοινωνία των ανδρών είναι σιχαμερή
Η κοινωνία των γυναικών το ίδιο
Ζήτω η κοινωνία των παιδιών και των ζώων, όχι όλων. Αυτών που
δεν έχουν αποχτήσει ακόμη ανθρώπινες συνήθειες."
Ποτέ όμως δε χρησιμοποιούν τη σπιουνιά, τους μπάτσους, ή άλλα
συγγενή ζώα για να λύσουν τις προσωπικές τους διαφορές,
πράγμα που συνηθίζεται στην κοινωνία των ανθρώπων που δεν είναι δυστυχώς ζώα.
Η κοινωνία των ανδρών είναι σιχαμερή
Η κοινωνία των γυναικών το ίδιο
Ζήτω η κοινωνία των παιδιών και των ζώων, όχι όλων. Αυτών που
δεν έχουν αποχτήσει ακόμη ανθρώπινες συνήθειες."
Νικόλας Άσιμος
Αυτή την κοινωνία αναζητώ κι εγώ και την λύτρωσή της...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)