Κληρονομιά των Φαντασμάτων

"I don't wanna be the girl who has to fill the silence...
The quiet scares me 'cause it screams the truth"

Και να σου! Κάτι συμβαίνει την στιγμή που η ζωή σου έχει γεμίσει με το Λευκό Σκοτάδι και που νομίζεις πως όλα θα είναι τα ίδια μέχρις ότου να 'φύγεις' μακριά. Κάτι συμβαίνει τότε που θαρρείς πως ελπίδα δεν υπάρχει και όλα αλλάζουν.

Τι συνέβη ρωτάς; Πες πως βρήκες τον δρόμο για να βρεις τον εαυτό σου. Ξέρεις πως είναι μεγάλος και δύσκολος, μα τουλάχιστον γνωρίζεις πως ξέρεις που βαδίζεις πια. Σε τρομάζει η αρχή, σε τρομάζει η αλήθεια που θα πρέπει να αντιμετωπίσεις κάποια στιγμή, αλλά γνωρίζεις επίσης πως το έχεις ανάγκη. Έχεις ανάγκη να ξεφύγεις από όλα αυτά που τόσο καιρό έχεις επιτρέψει να σε κυνηγάνε. Και επίσης γνωρίζεις πως μπορείς, με κόπο πάντα, να τα αλλάξεις όλα.

Και ενώ αρχίζει η ψυχή σου να νιώθει αγαλλίαση, σε πιάνει πανικός!

"Κι εγώ μετά τι θα έχω;" αναρωτιέσαι. Και δικαίως το κάνεις μιας και τόσα χρόνια, που κλειδωνόσουν μακριά από την ανθρωπότητα με μοναδικούς συντρόφους τα φαντάσματά σου και την φρίκη της μοναξιάς, έχτισες μεγάλη κληρονομιά.

Και σου δίνεται η επιλογή να την κρατήσεις ή να πορευτείς δίχως μία, παρά μόνο αν μπορέσεις και δημιουργήσεις από την αρχή μια καινούρια.

Χάνεις την κληρονομιά των φαντασμάτων σου! Χάνεις τους αιώνιους εχθρούς και φίλους σου! Χάνεις την δικαιολογία της μοναξιάς σου. Πως θα αντέξεις να ζήσεις με αυτό που τόσα χρόνια ονειρευόσουν; Πως θα αντέξεις να ζήσεις δίχως τον φόβο που σε μεγάλωσε; Πως;...

Μα κανείς επιτέλους δεν μπορεί να βρεθεί σε λίγη ηρεμία; Και κατά πόσο η ηρεμία είναι το ιδεατό; Αυτό να αναρωτηθείς πρέπει πρώτα. Πριν ελπίζεις και εύχεσαι. Διότι οι ευχές είναι επικίνδυνες...

Don't look down (1)

"Don't look down
Don't look into the eyes of the world beneath you
Don't look down
You'll fall down
You'll become their sacrifice"

 Οι άνθρωποι, ή τουλάχιστον αυτό που ονομάζουμε ανθρώπους, διότι ακόμα δεν έχω ξεκαθαρίσει αν η έννοια άνθρωπος είναι ένας δύσκολος στόχος που λίγοι έχουν φτάσει ή είναι μία πτώση, λένε ψέματα.  Είναι κακοί. Αλλά γιατί; Γιατί; Μόνο να φάνε, να χορτάσουν τον εγωισμό τους και τα ένστικτά τους κι έπειτα τέλος. Η απληστία και η κακία του 'ανθρώπου' θα μου μείνει ένα αιώνιο ερώτημα, σαν αυτά που φοβάσαι να σκεφτείς μην τυχόν φανείς αδαής. Αλλά μέχρι και ο πιο παντογνώστης, είμαι σίγουρος, θα βρισκόταν σε αμηχανία.

Ο άνθρωπος είναι ένα καρκίνωμα. Ένα καρκίνωμα δίχως γιατριά. Του δόθηκε η Γη, του δόθηκε η αγάπη της φύσης και όλη αυτή η ομορφιά, μα ήθελε κι άλλα. Πάλεψε με θεούς και δαίμονες και τα απέκτησε. Αλλά ήθελε και άλλα. Δεν του έφταναν τα πρώτα του όνειρα, ήθελε να φτάσει ακόμα πιο ψηλά. Αλλά όσο πιο ψηλά ανέβαινε και ανεβαίνει τόσο πιο κάτω πέφτει. Έχασε τα πρώτα του 'δώρα' κι όμως συνέχισε να ζητά κι άλλα.

Κατηγορούμε τους 'Μεγάλους Αδερφούς' για την κατάντια μας, αλλά δεν γίνεται να μας ξύπνησαν τόσο σκοτεινά αισθήματα. Όταν βλέπουμε να σκοτώνουν ανελέητα για λόγους...μηδαμινούς, όταν βλέπουμε να πληγώνουν και να βασανίζουν και ταυτόχρονα να νιώθουν ικανοποίηση, τι να πω εγώ; Μα σάμπως κι εγώ δεν είμαι άνθρωπος; Δεν κάνω λάθη, δεν καταστρέφω εμένα και τους άλλους;

Ο άνθρωπος, επίσης, έχει την τάση να κάνει το θύμα και τον ανήξερο σε διαφορετικές και παρόμοιες καταστάσεις.

Έχε χάρη που είμαι κουρασμένος και δίχως όρεξη να γράψω... μα θα το συνεχίσω κάποια στιγμή......

Forget-Me-Not (William McGonagall)

A gallant knight & his betroth'd bride,
Were walking one day by a river side,
They talk'd of love, & they talk'd of war,
And how very foolish lovers are.

At length the bride to the knight did say,
'There have been many young ladies led astray
By believing in all their lovers said,
And you are false to me I am afraid.'

'No, Ellen, I was never false to thee,
I never gave thee cause to doubt me;
I have always lov'd thee & do still,
And no other woman your place shall fill.'

'Dear Edwin, it may be true, but I am in doubt,
But there's some beautiful flowers here about,
Growing on the other side of the river,
But how to get one, I cannot discover.'

'Dear Ellen, they seem beautiful indeed,
But of them, dear, take no heed;
Because they are on the other side,
Besides, the river is deep & wide.'

'Dear Edwin, as I doubt your love to be untrue,
I ask one favour now from you:
Go! fetch me a flower from across the river,
Which will prove you love me more than ever.'

'Dear Ellen! I will try & fetch you a flower
If it lies within my power
To prove that I am true to you,
And what more can your Edwin do?'

So he leap'd into the river wide,
And swam across to the other side,
To fetch a flower for his young bride,
Who watched him eagerly on the other side.

So he pluck'd a flower right merrily
Which seemed to fill his heart with glee,
That it would please his lovely bride;
But, alas! he never got to the other side.

For when he tried to swim across,
All power of his body he did loss,
But before he sank in the river wide,
He flung the flowers to his lovely bride.

And he cried, 'Oh, heaven! hard is my lot,
My dearest Ellen! Forget me not:
For I was ever true to you,
My dearest Ellen! I bid thee adieu!'

Then she wrung her hands in wild despair,
Until her cries did rend the air;
And she cried, 'Edwin, dear, hard is out lot,
But I'll name this flower Forget-me-not.

'And I'll remember thee while I live,
And to no other man my hand I'll give,
And I will place my affection on this little flower,
And it will solace me in a lonely hour.'

Lock the last open door, my ghosts are gaining on me (1)

(Δεν θα σχολιάσω το γεγονός ότι τον ιστότοπό μου τον κατάντησα σαν τσίρκο, με έναν καταιγισμό παρδαλών χρωμάτων που σε κάνουν να σκέφτεσαι αν καν αξίζει να ασχοληθείς με το τι γράφει μέσα)

Δεν θεωρώ πως έχω κάτι συγκεκριμένο να πω. Μπορεί να ελπίζω πως 'σπαταλώντας' χρόνο εδώ, δεν θα τελειώσει η νύχτα. Μα γιατί να μην θέλω να τελειώσει η νύχτα από την στιγμή που όταν πέφτει ο ήλιος η καρδιά μου και ο νους μου γεμίζουν σκιές; Υπάρχει περίπτωση να μου αρέσει αυτό; Υπάρχει περίπτωση να ευχαριστιέμαι την 'πτώση' μου; Μπορεί να θεωρώ πως φεύγοντας από εδώ και πέφτοντας πιο βαθιά μέσα στο βούρκο θα συναντήσω πλάσματα και καταστάσεις διαφορετικές. Τι να πω....

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τον λόγο που όταν πλησιάζει η νύχτα με πιάνει αυτό. Σαν να γυρνάνε όλα πίσω. Σαν να ανοίγω δίχως να χρειάζεται να βρεθεί το κλειδί ή δίχως να υπάρχουν άμυνες που χρόνια ορθώνονται. Μπορεί απλά να έχω ανάγκη να μιλήσω. Αλλά αν ίσχυε αυτό, δεν θα το έκανα ήδη; Άρα το απορρίπτουμε. Μπορεί να χάνω την σιγουριά της ζέστης του ήλιου, αυτού του ήλιου που τόσες φορές έχω απαρνηθεί, αλλά αυτός είναι που με μεγάλωσε, που μου έδωσε ζωή. Το φεγγάρι το αγαπώ. Αλλά είναι κρύο και τις νύχτες δεν έχεις κάτι να σε σκεπάζει. Και κατά βάθος όταν 'ανοίγεις' τόσο, τίποτα δεν μπορεί να σε σκεπάσει. Αυτή την γύμνια, αυτή την πληγή που κουβαλάς μέσα σου, μόλις φανεί, μόλις η σαπίλα της πληγής φανερωθεί, ούτε μια γλυκιά κουβέντα, ούτε ένα χάδι, ούτε μια αγκαλιά μπορεί να σε σώσει. Το μόνο που θες είναι να σταματήσεις να σκέφτεσαι. Να σταματήσεις να βλέπεις, να ακούς...

Και ύστερα από όλο αυτό που περνάς (που κάνει τους άλλους να σε θεωρούν άρρωστο ή τους κάνει να σε λυπούνται και να θέλουν να βγάλουν τον 'καλό' τους εαυτό) ξέρεις πως αύριο το πρωί όλα θα είναι καλά...σαν γιατρεμένα από ένα θεϊκό χέρι. Και ύστερα, το βράδυ θα τρέχεις πάλι σαν το αγρίμι να κρυφτείς σε μέρη που οι άλλοι δεν θα μπορούν να σε δουν ή που και κατά βάθος δεν θα μπορείς εσύ ο ίδιος να σε δεις. Διότι πληγώνεσαι να σε βλέπεις αδύναμο, πληγώνεσαι να σε βλέπεις 'άνθρωπο'. Αλλά τι θες να είσαι αν όχι άνθρωπος; Ένα καθημερινό ζώο; Είναι καλύτερα αυτά; Ένας Θεός; Τι; Αλλά ποτέ δεν απαντάς, όχι από φόβο μην φανείς ανόητος ή παιδί, μα γιατί ξέρεις πως αγαπάς αυτό που είσαι όσο το μισείς κιόλας. Γνωρίζεις πως είναι να αγαπάς και να μισείς ταυτόχρονα, να πονάς και να ευχαριστιέσαι. Αυτή η μάχη σού ερεθίζει την ψυχή και σε οδηγεί σε μια σφαγή όλων όσων έχεις και κρύβεις καλά μέσα σου.

Αλλά άσε τα φαντάσματα για άλλη μέρα. Έτσι κι αλλιώς δεν θα σε αφήσουν ποτέ μόνο. Είναι οι σύντροφοι που έψαχνες και οι εχθροί που επέφευγες μην τυχόν και συναντίσεις. Και είναι εκεί. Δίπλα σου και μακριά σου. Τόσο κοντά σου ώστε να σε στοιχειώνουν και τόσο μακριά ώστε να σε αφήνουν να νιώθεις το μεγάλο τίμημα της μοναξιάς του βραδιού. Τρέφονται από αυτό. Είσαι η τροφή τους. Τα θρέφεις και σε ακολουθούν πιστά σαν το ζώο που ποτέ σου δεν απέκτησες.

Κλείσε τις πόρτες καλά, αλλά ένα να θυμάσαι: τα φαντάσματα περνάνε και μέσα από τους τοίχους....

Μια νέα αρχή...

"Μια νέα αρχή..."
είναι ο τίτλος της δημοσίευσης, λόγω του ότι έπειτα από τόσο καιρό επανήλθα. Αλλά θα τον συνεχίσω κι άλλο: "Μια νέα αρχή...που δεν (θα) διαφέρει από την παλιά".

"Μα γιατί τόση απαισιοδοξία; Γιατί τόση μαυρίλα; Νέος άνθρωπος, νέο παιδί με την ζωή μπροστά του! Αμάν πια!" θα πουν πολλοί που με ξέρουν (ή και όχι). "Βάλε χρώμα στη ζωή σου, γέλα, ζήσε!"

Μα δεν είναι θέμα του αν γελάω ή ζω. Πιστέψτε με, υπάρχουν πολλές φορές που γελάω (δεν αναφέρω το χαμόγελο, διότι σηκώνει μεγάλη κουβέντα που θα κάνουμε άλλη φορά). Απλά η καθημερινότητα μας αγγίζει όλους. Τα ίδια πράγματα συμβαίνουν μέρα παρά μέρα και έπειτα από χρόνια αναρωτιόμαστε που χάσαμε τις μέρες που φύγαν. Ποιος τις έζησε στη θέση μας. Έτσι σκοπός θα έπρεπε να είναι να βρίσκουμε, καθημερινώς, τρόπους να ομορφαίνουμε την καθημερινότητά μας, ειδικά αν δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τα νύχια της. Το υπόσχομαι, όχι μόνο στους αόρατους (μπορεί και μη υπαρκτούς) αναγνώστες μου, μα και σε εμένα τον ίδιο πως θα γράφω συχνά εδώ. Πείτε το μια ανάγκη να μιλήσεις 'κάπου' που δεν περιμένουν από σένα ή δεν σε κρίνουν (αν και όλα είναι εντελώς υποκειμενικά).

Αυτά λοιπόν, καλή μου δεύτερη (ή τρίτη λοοοολ έχασα το μέτρημα) αρχή μου :)

Jack's lament

Σήμερα αποφάσισα να δημοσιεύσω ένα απόσπασμα από μια ταινία (κινουμένων σχεδίων και για μεγάλους) την οποία λατρεύω. Είναι η ταινία "The nightmare before Christmas" του Tim Burton. (στην ελληνική μετάφραση: "Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης").
Ως θαυμαστής του Tim Burton και του Gothic ύφους των ταινιών του, μα συνάμα λάτρης της μουσικής και των μιούζικαλ (ειδικά η μουσική του Danny Elfman, μουσικοσυνθέτη της ταινίας αυτής και πολλών άλλων ταινιών του Burton) μόλις την πρωτοείδα την λάτρεψα. Πολλοί θα ισχυριστούν πως τα "παιδικά" είναι για παιδιά και πως είναι ανόητο οι μεγάλοι να τα παρακολουθούν. Δεν θα ασχοληθώ με αυτούς. Αντίθετα θα ασχοληθώ με τον μονόλογο (γνωστός και ως θρήνος) του Jack Skellington, ήρωα της ταινίας αυτής.

~ There are few who'd deny, at what I do I am the best
For my talents are renowned far and wide
When it comes to surprises in the moonlit night
I excel without ever even trying
With the slightest little effort of my ghostlike charms
I have seen grown men give out a shriek
With the wave of my hand, and a well-placed moan
I have swept the very bravest off their feet

Yet year after year, it's the same routine
And I grow so weary of the sound of screams
And I, Jack, the Pumpkin King
Have grown so tired of the same old thing

Oh, somewhere deep inside of these bones
An emptiness began to grow
There's something out there, far from my home
A longing that I've never known

I'm a master of fright, and a demon of light
And I'll scare you right out of your pants
To a guy in Kentucky, I'm Mister Unlucky
And I'm known throughout England and France

And since I am dead, I can take off my head
To recite Shakespearean quotations
No animal nor man can scream like I can
With the fury of my recitations

But who here would ever understand
That the Pumpkin King with the skeleton grin
Would tire of his crown, if they only understood
He'd give it all up if he only could

Oh, there's an empty place in my bones
That calls out for something unknown
The fame and praise come year after year
Does nothing for these empty tears ~


Μόλις τον άκουσα, είναι κοντά στην αρχή της ταινίας, ένιωσα ένα παράξενο συναίσθημα. Μπορώ να πω πως μοιάζω αρκετά στον Jack και ο μονόλογός του στο νεκροταφείο με έκανε να συγκινηθώ. Υπάρχουν και άλλοι που νιώθουν σαν και εμένα. Μπορεί να είναι μια εικόνα, ένας πλαστός ήρωας, αλλά κάποιος τον σκέφτηκε, κάποιος αισθάνθηκε έτσι και τον δημιούργησε βάζοντας τον εαυτό του μέσα. Ο εγωισμός μου ταρακουνήθηκε λιγάκι (δεν είμαι ο μόνος, δεν είμαι διαφορετικός κλπ κλπ), μα ταυτοχρόνως ένιωσα πως δεν είμαι μόνος! Με την άλλη έννοια. Είναι μεγάλο το βάρος της μοναξιάς. Είτε αυτό σημαίνει πως είσαι καλύτερος, είτε χειρότερος από τους άλλους.


Συγγνώμη αν τα λόγια μου μαρτυρούν σύγχυση, αλλά ο γραπτός μου λόγος θα βελτιωθεί μελλοντικά! :) Όπως, ευελπιστώ, και οι σκέψεις μου, οι οποίες βρίσκονται σε χειρότερη σύγχυση.

Επιστροφή από την Λήθη

Για αρκετό διάστημα είχα χαθεί από το ιστολόγιό μου και γενικά από το διαδίκτυο. Ο λόγος; Απλός! Η εταιρία που τότε είχαμε "έπαιζε". Με τι; Με τα νεύρα μου! (πήρε πόδι από ότι φαντάζεστε)
Έπειτα ξέχασα πως είχα δημιουργήσει ιστολόγιο, μέχρι σήμερα, που ψάχνοντας διάφορες φωτογραφίες στο google, έτυχε να διαβάσω ένα και λέω: ρε, έχω και εγώ ένα κάπου ξεχασμένο και άγραφο!

Καλή μου επιστροφή, με την ευχή να αρχίσω να γράφω και κάτι το σοβαρό χαχαχ!